Γιατί Τόση Βιασύνη ;

This slideshow requires JavaScript.

Κρίνω, επικρίνω, απαξιώνω, ονειρεύομαι, επικροτώ, χειροκροτώ, προδίδω, γελοιοποιώ, προτείνω, γράφω, διαβάζω, κουράζομαι, ζαλίζομαι, πεινάω, διψάω και το στόμα μου κολάει από τις ατέρμονες συζητήσεις, ραδιοφωνικές, τηλεοπτικές, διαδικτυακές, γραφικές, ίσως και εκτός θέματος, αλλά τώρα τελευταία και δια ζώσης. Ναι. Μιλάμε μεταξύ μας πλέον χωρίς τη βοήθεια του facebook. Μιλάμε πολιτικά, όχι βέβαια χρωματισμένα, αλλά σαν πολίτες. Αναπόφευκτα οι συζητήσεις μας είναι ανομοιογενείς, τόσο αναφορικά με τη διάρκεια, όσο και με την ποιότητα. Ο Χρήστος, με τον οποίο δεν μπορώ παρά να διαφωνήσω κάθετα, η Μαρία, ο Παναγιώτης, ο Άρης που σε άλλη περίπτωση θα τον βαριόμουν αφόρητα. Όλοι κοιτάμε απορημένοι και συζητάμε για τη λύση, το δρόμο, το σχέδιο, το μετά, τα παιδιά και τ’ ανήψια μας. Και κάποιος έρχεται πάνω απ τα κεφάλια μας συνέχεια και με υπεροπτικό βλέμα ρωτά να μάθει την πρότασή μας. Σαν να βάζεις το γλυκό στο φούρνο κι αντί για τους 200 βαθμούς που γράφει η συνταγή της γιαγιάς, εσύ το βάζεις στους 1000 γιατί θέλεις λαίμαργα να το καταπιείς και να γυρίσεις στο αγαπημένο σπορ της κριτικής μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά. Τι κάνουμε εδώ; Τι λέμε; Τι προτείνουμε; Να φύγουν; Να μείνουν; Να συνεργαστούν; Δε μ’ ενδιαφέρει τίποτα όσο το γεγονός ότι επιτέλους συζητάμε. Όσο για το αποτέλεσμα. Εδώ θα είμαστε. Γιατί τόση βιασύνη;

Advertisements

Leave a comment

Filed under Cre8ive eye

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s