167 λέξεις / 176 words

Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι, όμοιοι αλλά διαφορετικοί. Σχετικά με τον τρόπο που χειρίζονται την καθημερινότητά τους ή την ιδεολογία βάσει της οποίας λαμβάνουν τις αποφάσεις τους μικρές και μεγαλύτερες. Ένα και μόνο στοιχείο της προσωπικότητας όλων μας είναι ίδιο και απαράλαχτο σε όλα τα μήκη και πλάτη. Είναι η προσπάθεια για την προσωπική μας ευημερία. Και είναι αυτό το μοναδικό κοινό στοιχείο όλων, αυτό που μας κατατρώει. Φυσικά αυτό είναι μηδενισμός ή έστω υπεραπλούστευση μιας πιο σύνθετης πραγματικότητας. Είναι όμως κάτι που παρατηρώ παντού γύρω μου. Και δυστυχώς στον εαυτό μου. Δε θα αναλωθώ άλλο λοιπόν σε ένα κατηγορώ όλων αυτών των “μικρών” ανθρώπων, σαν εγώ να είμαι υπεράνω όλων τους. Αντί αυτού θα προτείνω μία προσέγγιση της καθημερινότητάς μας και ίσως μία αναβάθμιση ταιριαστή με κάθε ιδεολογία. Να διευκρινίσω εδώ ότι δεν πιστεύω ότι έχω τη “χρυσή φόρμουλα”. Νομίζω δεν υπάρχει.

Με λίγες λέξεις η πρότασή μου  είναι η εξής : “Ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από εμένα, πιο σημαντικός από την ύπαρξή μου και την προσωπική μου ευημερία”.

……………………………………………………………

There are all these people in the world, who are similar but different. Regarding the way they go on their every day lives or the ideology around their decisions, of smaller or grater significance. There is only this one element of our personalities that is exactly the same all over the world. It is our constant struggle towards personal prosperity. And that is what actually eats us up. Of course this is but a simplistic view of a much more complex reality. Yet i notice this being all around me. Unfortunately i notice this for my self as well. I will then stop accusing all the “little” people, as if i am above them. Instead i will propose an approach for our everyday lives and maybe an upgrade compatible to all ideologies. I should make clear, i don’t believe i found the “golden formula”. I don’t think there is such a thing.

In a few words my proposal goes like this : “The world is bigger then me, more important then my existence and my personal prosperity”.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Cre8ive Interest

The Rover Bar Sessions

Every Wednesday night there is one bar to go in Thessaloniki if you are a music lover. Of course there are more than one but there’s this one if what you seek for is the sound of the underground. Until recently gigs at the Rover Bar, also known as the “Hangover Bar” would remain as good memories in our brains. Now though there’s more than that.

Leave a comment

Filed under Cinematography

Άτακτες σκέψεις

Βγαίνω από το σπίτι. Όλα είναι στενάχωρα. Η ελπίδα έρχεται. Έρχεται το τέλος. Τα τραίνα εκτροχιάζονται. Τα ποτάμια φουσκώνουν. Περπατώ προς το βουνό. Πίσω μου σύννεφα βαριά, μαύρα, προμύνημα καταιγίδας. Δε βιάζομαι, δε φοβάμαι το νερό. Έχω φτάσει στην άκρη της πόλης. Αρχίζει η χαλαζόπτωση. Μπαίνω στο δάσος και συνεχίζω να ανηφορίζω. Έχω ανάγκη να δω την πόλη από ψηλά. Μόνος ήχος τώρα ο ήχος της βροχής. Η μπόρα πέρασε από πάνω μου γρήγορα. Στέκομαι μουσκεμένος και ακούω. Ακούω ένα βουητό. Μία μόνιμη χαμηλή συχνότητα, συνοθύλευμα φόβου, ανησυχίας, βιασύνης για τα επερχόμενα δεινά, χαράς, ελπίδας, προσμονής για ένα καλύτερο αύριο. Ένα καλύτερο αύριο για τον καθένα από μας ξεχωριστά.

Είμαι τώρα αρκετά ψηλά. Ο ορίζοντας καθαρίζει. Ο ήλιος είναι χρυσός. Η πόλη λάμπει φρεσκοπλυμένη και καθρεφτίζει τα χρώματά της στα λίγα σύνεφα που απέμειναν. Νοιώθω μικρός και ασήμαντος. 10 λεπτά τώρα στέκομαι ακίνητος, μαγεμένος από το θέαμα. Ο ήλιος πέφτει στον ορίζοντα κι εγώ αρχίζω σιγά σιγά να κρυώνω. Ώρα να πάρω τον κατήφορο.

Το βουητό αρχίζει να σπάει σε πολλά κομάτια καθώς πλησιάζω και πάλι την πόλη. Στη γέφυρα της περιφερειακής στέκομαι για λίγο σοκαρισμένος από τη φασαρία των αυτοκινήτων. Πέρα δώθε ασταμάτητο. Δουλειά – σπίτι – βόλτα και πάλι από την αρχή. Περπατώ στις γειτονιές της Τούμπας. Παντού γύρω μου παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Φτηνά μνημεία της προσωπικής μας δόξας ρημάζουν κατά μήκος των πεζοδρομίων. Τα σιχαίνομαι τα αυτοκίνητα. Κίτρινα, κόκκινα, μπλε, γκρι, άσπρα κλουβιά. Στο βάθος μία κυρία που ανηφορίζει. Κρατά τρεις πλαστικές σακούλες. Σκέφτομαι να προσφέρω τη βοήθειά μου μιας και φαίνεται τόσο κουρασμένη. Φοβάμαι. Φοβάμαι ότι θα φοβηθεί. Πριν προλάβω να το καλοσκεφτώ μου ρίχνει μια κλεφτή ματιά και αλλάζει κατεύθυνση. Στριμώχνεται ανάμεσα στα αυτοκίνητα και περνά στο απέναντι πεζοδρόμιο. Στο μυαλό μου η εικόνα της μάνας μου, στην ίδια θέση με την κυρία. Πόσο θα ήθελα κάποιος να βοηθά τη μάνα μου όταν εγώ δεν είμαι εκεί. Χτυπά το τηλέφωνό μου. Η σκέψη μου σκάει σαν σαπουνόφουσκα. Εκκρεμότητες παντού. Νοίκι, φως, νερό, τηλέφωνο, προθεσμίες παντού. Προσδοκίες παντού. Ο ήλιος λάμπει ακόμα αλλά εγώ τον έχω ξεχάσει.

Το βήμα μου έγινε ταχύ. Συγχρονίστηκε και πάλι με την καθημερινότητά μου. Η πόλη από κοντά δε θυμίζει σε τίποτα εκείνη την απαστράπτουσα εικόνα που αντίκρισα μισή ώρα πριν. Ανάμεσα στις πολυκατοικίες ο ουρανός κομματιασμένος. Δεν μπορώ να δω πέρα από εκατό μέτρα. Ένας πατέρας με δυο μικρά παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι τους από το σχολείο. Τα παιδιά μοιάζουν ανέμελα αλλά δεν αφήνουν ούτε στιγμή το χέρι του. Είμαι σίγουρος οτι κάνει ότι περνάει από το χέρι του για αυτά τα δύο παιδιά. Έχει θυσιάσει τα πάντα για την πρόοδο και την ευημερία τους. Μέχρι πρόσφατα έκρινα πολύ αυστηρά τους νέους γονείς, φίλους και συγγενείς, για χίλια δυο στραβά κι ανάποδα. Όχι πια.

Δεν ξέρω που να σταματήσω, δεν ξέρω πως να κλείσω αυτό το κείμενο. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέλος. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό στη μέχρι τώρα ζωή μου. Για την ακρίβεια τα πράγματα πάνε από το καλό στο καλύτερο για μένα. Για κάποιο λόγο όμως, σήμερα η μέρα μου είναι γκρι. Άτακτες σκέψεις ατίθασες ταλανίζουν το μυαλό μου.

Leave a comment

Filed under Cre8ive Interest

Brace Brace Brace

Words, choose them wise. No one may enter, no one will see, should you choose to leave. I have a life here. I have people. People come and people go. It’s not like that, one might argue. I am smaller than life, i am bigger than words. Hope or a wish, a cat on a leash. Through the lens i choose what i use. I don’t remember much. A desk full of notes. I fell. My ankle is twisted. Is this it ?

Leave a comment

Filed under Cre8ive Interest

Does someone have a question ?

Pictures everywhere. I would be very interested to know how many pictures (i don’t like the term average) a person sees in a daily basis. There are bicycles and sunsets and flowers and there are big ugly factories and their latest car models. There is a guy in a black and white grainy backdrop wondering whether he is real or not. Further below a jack knife in a perfectly polished state, much as the old school tape hanging below. Tapes are back, or maybe not.

I know quite a few people who missed their tapes. I can totally understand that and i hope i am already prepared to accept the fact that one day i will be the one missing his “tapes”. The world is constantly changing, far from ending, simply evolving. Old habits die hard but eventually they do die. Now-days the rate of evolution is faster than ever, according to the broadly accepted version of history. This rate however does not apply to social evolution, rather it reflects a sharp image of the technological progress we have achieved. As technology progresses it naturally invades and occupies more and more space in our lives, inevitably dragging us along in its frantic rhythm. Habits no longer become of age and are easily killed by the specialized assassins of our time.

This all may sound bleak and uninspiring, yet i have not made up my mind on wether old habits are for our benefit or not. Being so i can’t really tell if i should dance to the tune or try and remember my tapes. People around, all call for change. Some want the change to affect them in the way they imagine, while all of us expect that all others will institute the changes only we propose. There are so many propositions  already and more come to light every day. It really makes one feel insignificant, this load of new ideas in such a short notice. At the same day, about three days ago, i read two articles. One was praising the new renaissance taking place in front of the writers eyes, while the other  was making a valid argument on how humanity slips down in a dark age. It appears we are not so well connected after all. I can understand a difference of opinion but this much difference means that there are at least two worlds. Makes you wander . . .

Leave a comment

Filed under Cre8ive Interest

No Grain – No Gain

Almost 3 years after my first post in this photography related blog, i think it is time to talk about photography. Lately we all enjoy the benefits of the digital revolution but we also struggle to keep up with the challenges this has to offer. Every week i am reading about some new groundbreaking  feature of the new Nikon – Cannon – Panasonic or what else is out there, widening our perspective in photography and the quality of our images. All this is very nice but usually comes with some heavy price tag. Over the last years we were offered two very important features encapsulated in the newest DSLR cameras. High ISO performance and FULL HD video. The hunt to eliminate grain – noise in our images became the number one goal for new photographers like myself. I used to work with a Nikon D90 for 2 years, mostly shooting weddings and concerts. I had a very difficult time in low light situations, since this camera was terrible at 2000 ISO and higher. Most often i would reduce depth of field in order to get as much light as possible through the lens. About a year ago i bought the D800. As you may know this camera is absolutely fantastic in low light situations and also has quite a few other groundbreaking features. This made my life as a photographer much easier but also introduced me to another point of view regarding depth of field. I can now use f 7.1 inside a dim room and get the results i want and some others i had never seen so far. Looking back at my D9o photos i discovered that they all were pretty “shallow” and only depicting sharply the main object / subject of my frame. This led to a portfolio filled with f 2.8 photos giving very little attention to the background. I could push my ISO settings with the D90 but i did not for the shake of grainless photos. I am now wondering wether i acted right or not. Is level of grain in my photo more important than the scene i am trying to capture or should i give more attention to the composition and just ignore grain. Is this hunt of grain important enough and is it ever going to end ?

Leave a comment

Filed under Φωtography

“The Dwarf” with Vasiliki Tsavdaridou

Vasiliki is a young actor, graduating this year from the school of drama of Aristoteleion University of Thessaloniki. In a brief interview she talked both about her presentation and her aspirations.

view stills here http://cre8ivestudios.pass.us/portfolio/i-mS19j88790656

Leave a comment

March 11, 2014 · 20:10